• 20-06-2018

Om een feestelijke gebeurtenis te vieren, sprak ik af bij een fantastisch visrestaurant in de haven van een idyllisch plaatsje. Aanbevolen door vrienden. En ook nog eens genomineerd voor een Michelin-ster. We werden verwelkomd door een vriendelijke ober, die ons naar een tafeltje in het midden van de zaak bracht. Er werd gevraagd wat we wilden gebruiken. We kozen voor een 3-gangendiner. Het eten smaakte voortreffelijk. De borden waren prachtig opgemaakt. Technisch gezien klopte alles. 

Er was geen persoonlijke aandacht, eerder bijna ongeïnteresseerdheid. En dat “thuisvoelen” is voor mij blijkbaar heel bepalend of ik klant blijf. Of in dit geval; terug zal gaan.

Toch zal ik er niet makkelijk meer teruggaan. Vreemd, zou je zeggen. Alles wat je van een gekwalificeerd restaurant mag verwachten, was aanwezig. Toch heb ik me daar niet thuis gevoeld. Er was geen persoonlijke aandacht, eerder bijna ongeïnteresseerdheid. En dat “thuisvoelen” is voor mij blijkbaar heel bepalend of ik klant blijf. Of in dit geval; terug zal gaan.

Ik moest hier later die week steeds aan denken op momenten dat ik met mijn klanten in gesprek was. Realiseer ik me wel dat het “thuisvoelen” van mijn klanten net zo belangrijk zal zijn als dat het voor mij is? En waar wordt dat gevoel dan door gevoed? Blijkbaar niet door mooie producten of heldere procesafspraken. Misschien helpt het om eens te vragen wat de klant belangrijk vindt. Wat hij van waarde vindt in een relatie met mij als gespreks- en businesspartner. Wat hem echt bezighoudt. 

Van daaruit kun je je vak uitoefenen. Of het nu een mooi diner is of een goed financieel advies. Dat vraagt om het ontwikkelen van vaardigheden, in plaats van kennis. Hierdoor ontwikkelt zich een relatie die verder gaat dan een transactie. 

Waar het wat mij betreft om draait: echte verbinding. Bedenk maar eens welke vragen er voor jou toe doen. Echte interesse; dat voelt een klant, dat voel ik. Dat wil een klant, dat wil ik. Een ontwikkeling van zelfbewust naar klantbewust. 
Succes gegarandeerd.